İslami İran’ın Bahreyn’deki Amerikan ve Batı çıkarlarını giderek daha fazla hedef alması, Tahran’ın stratejik hesaplamalarında önemli bir değişimi yansıtıyor.
Bu durum, Amerikan imparatorluğunun gerilemesinin bir sonucu olarak ABD askeri gücündeki düşüşü yansıtmaktadır.
Uzun süre ezici ve neredeyse yenilmez olarak tasvir edilen bu güç, ününün gösterdiğinden çok daha savunmasızdır.
Bahreyn’in stratejik önemi, yalnızca ABD Beşinci Filosu ve diğer batılı rejimlerin tesislerine ev sahipliği yapmasından değil, aynı zamanda bu varlıkların sürdürülmesini sağlayan despotik Bahreyn rejiminin temel kırılganlığından kaynaklanmaktadır.
ABD destekli Körfez İşbirliği Konseyi rejimleri arasında Bahreyn’in iktidardaki kadrosu özellikle savunmasız durumda.
Siyasi dışlanma, eşitsiz güç dağılımı ve yetkinin dar bir yönetici elit üzerinde yoğunlaşması gibi konularda derin kök salmış şikayetleri olan bir topluma başkanlık ediyor.
Bahreyn rejimi, Bahreyn halkının meşru şikayetlerini ele almak yerine, işkenceye, dış güvenlik garantilerine ve Batı’nın siyasi desteğine başvurdu.
İslami İran bu zaafın farkında ve Bahreyn’i Washington ve Siyonist oluşumla olan çatışmasında kolay bir hedef olarak görüyor.
Bunun nedeni, adayı işgal etmesi veya yöneticilerini devirmek için doğrudan müdahil olmasının gerekmemesi, aksine nispeten az çabayla güç dengesini temelden değiştirebilmesidir.
Tahran’ın, işgal, ilhak ve itaatkar bir yönetimin kurulması yoluyla rejim değişikliğini öngören Amerikan modelini izlemesi olası görünmüyor.
Buna gerek yok.
Bu yaklaşım dolaylı olabilir: iktidardaki rejimin neredeyse tamamen dayandığı dış askeri korumayı zayıflatmak, Batı askeri altyapısının bakım maliyetini artırmak ve Amerikan emperyalizmine bağlı siyasi düzenin yapısal zayıflıklarını ortaya çıkarmak.
Hesaplama oldukça basittir: Hayatta kalması dış askeri güvencelere bağlı olan bir rejim, bu güvenceler güvenilirliğini kaybettiğinde savunmasız hale gelir.
Eğer Amerikan imparatorluğu vaat ettiği güvenliği artık sağlayamazsa, Bahreyn’in Washington ile stratejik ilişkisinin temelleri sarsılmaya başlayacaktır.
Ancak daha önemli olan kırılganlık içseldir.
İslami İran’ın bir devrim düzenlemesine veya Bahreyn rejimini doğrudan devirmesine gerek yok.
Mevcut siyasi ve güvenlik düzenini sarsmak, iktidardaki kuruluşu zayıflatmak ve güç dengesini değiştirmek yeterlidir.
İran, Bahreyn toplumunda organik destek bularak, rejimin kendi çelişkilerinin kontrol altına alınmasının imkansız hale geleceği koşulları yaratabilir.
Siyasi sonuçlar, İran’ın işgali veya dışarıdan dayatılan bir alternatif olmaksızın, içeriden gelişebilir.
Bahreyn’in siyasi geleceği, süresiz olarak yabancı güvenlik çıkarları ve ayrıcalıklı bir yönetici elit tarafından belirlenemez.
Mevcut güvenlik mimarisi yeterince zayıflatıldığında, yerel siyasi güçler emellerini ilerletmek için alan bulacaklardır.
Bu arada, iktidardaki elit kesim muhtemelen çıkarlarını korumak için batı başkentlerine taşınmaya çalışacaktır.
Dolayısıyla İslami İran açısından hedefin Bahreyn’i fethetmek ya da rejimini doğrudan devirmek olması gerekmez.
Belki de amaç, mevcut düzenin temellerini sarsmak ve iç çelişkilerinin gerisini halletmesine izin vermektir.
Daha geniş stratejik mesaj hiç şüphe götürmez.
Gerilemekte olan Amerikan imparatorluğu; askeri üslerden, güvenlik ortaklıklarından ve kendine bağımlı Körfez İşbirliği Konseyi (KİK) rejimlerinden oluşan geniş ağının, bir tahakküm aracından ziyade bölgesel ve küresel bir yüke dönüştüğünü keşfediyor.
Bahreyn, bu dönüşümün erken ve aydınlatıcı bir testi olabilir.
Soru artık sadece Washington’ın askeri tesislerini savunup savunamayacağı değil.
Bu, ABD’nin dayattığı bölgesel mimarinin nasıl çökeceği sürecini anlatıyor.




