Sputnik TV’deki Escalation programında Alexander Dugin ile yapılan söyleşi.
Sunucu: Geçen hafta olası bir üçlü görüşmeyi “muhtemel” bir formatta ele almıştık. Washington, Moskova ve Pekin’den resmi teyitler geldi: Çin Dışişleri Bakanlığı, Vladimir Putin, Xi Jinping ve Donald Trump arasında 19 Kasım’da Shenzhen’deki APEC zirvesi kapsamında görüşmelerin yapılacağını resmen doğruladı.
O zamanlar en önemli şeyin belirli anlaşmalar değil, çok kutupluluğun pekiştirilmesi gerçeği olduğunu söylemiştiniz. Toplantının resmiyet kazanmasıyla birlikte görüşünüz değişti mi? Bugün öncelikle neye dikkat etmeliyiz: etkinliğin sembolik anlamına mı, yoksa pratik sonuçlarına mı?
Alexander Dugin: Genel olarak, önceki görüşüme sadık kalıyorum. Bu tür toplantılardan somut, elle tutulur sonuçlar elde etmekten bahsetmek için henüz çok erken.
Neden mi? Programda sürekli tartıştığımız şey şu anda gerçekleşiyor: tek kutuplu bir dünyadan çok kutuplu bir dünyaya temel bir geçiş. Bu yeni mimaride, iki koşulsuz, bağımsız kutup kesin olarak yerleşmiş durumda: Rusya ve Çin. Batı’nın yanında, Rusya ve Çin kendilerini gerçek güç merkezleri olarak konumlandırdılar. Hindistan dördüncü büyük kutup olarak yolda. İslam medeniyeti ile Latin Amerika ve Afrika bölgeleri de potansiyele sahip, ancak içsel uyum ve gerçek eylemlilik açısından hala gerideler.
Bu durumda Batı – yaklaşan toplantıda Donald Trump tarafından temsil edilen Batı’nın tamamı (ve hatta daha da önemlisi Amerika Birleşik Devletleri içindeki muhalifleri: Demokratlar ve AB’nin Brüksel bürokrasisi) – bu çok kutuplu gerçeği kesinlikle tanımayı reddediyor. Kesinlikle.
Trump, BRICS’e karşı olduğunu defalarca dile getirmiş ve Amerika’nın “bir numaralı ülke” olarak kalması gerektiğini sürekli tekrarlamıştır. Ancak zihninin uzak bir köşesinde, çelişkili siyasi programının (ki bunu bazen ilerleyerek, bazen de ters yönde giderek zikzaklar çizerek uyguluyor) sınırlarında, çok kutupluluğa hâlâ yer var. Çok kutuplu bir dünyaya ideolojik olarak inanmıyor; bunu gönülden kabul etmiyor. Ama en azından gerçekle yüzleşmek zorunda kalıyor. Rakipleri ise bu olasılığı bile düşünmeyecekler.
Trump’ın şu anki durumuna bakın: başkanlık döneminin tam ortasında, Cumhuriyetçi Parti’nin ara seçimlerde ezici bir yenilgiye uğramasından hemen sonra. Her kesimden Amerikalı uzman arasında -Trump’ın destekçileri ve karşıtları, sağ ve sol- nadir görülen bir fikir birliği var: felaketin en büyük nedeni, İsrail’e olan körü körüne desteği ve ülkeyi İran’la Ortadoğu macerasına sürüklemesidir. Bu, Amerikalı seçmenlerden gelen doğrudan bir güvensizlik oyuydu.
Trump’ın şüphesiz büyük ölçüde zayıfladığı ortada. Ancak bu koşulların baskısı altında, çok kutupluluğa doğru bir adım atma fikrine yeniden yöneliyor olabilir.
19 Kasım’da Shenzhen’de olması beklenen şey, özünde, Trump’ın çok kutuplu dünyayı tanımaya yönelik temkinli, sembolik bir adımıdır. Dramatik bir şey değil: tutarsız ve zikzaklı, ve Batı’nın tamamı, Kongre’nin her iki kanadının da kontrolünü ele geçiren Demokratlar ve AB liderliği tarafından kesinlikle karşı çıkılıyor.
Bununla birlikte, Trump hâlâ belirli bir kaynağa sahip. Batı bloğunun büyük bir bölümünün bağlı olduğu, hâlâ ana Batı gücünün başkanı konumunda. Filozofların deyimiyle, hâlâ bir güç aygıtı, yani kalıcı bir etki gücüne sahip. Ve muhtemelen bu kalıcı, giderek azalan etki gücünü, çok kutuplu formatın koşullu, sembolik bir kabulüne yatırım yapmak için kullanmayı düşünüyor.
Trump’ın kendi anlayışına göre çok kutupluluk ne anlama geliyor?
Bu, Amerikalı profesör arkadaşım John Mearsheimer’ın on yıllardır savunduğu şeyle tamamen aynı: Amerika Birleşik Devletleri Batı’nın çekirdeği olmaya devam ediyor, ancak artık tek güç merkezi değil. Açıkça ikinci bir kutup – Çin – ve tam anlamıyla üçüncü bir kutup – Rusya – var.
Mearsheimer, ortaya çıkan dünya düzenini tamamen klasik gerçekçilik merceğinden görmemizi öneriyor: mevcut güç dengesinden yola çıkıp var olan üç kutupluluğu kabul etmeliyiz. Bizden farklı olarak, o çok kutupluluğu bir dünya görüşü olarak ideolojik olarak savunmuyor. Rusya için çok kutupluluk, dış politikamızın ve medeniyet felsefemizin temelidir. Biz daha da ileri gidiyoruz: Hindistan’ı bağımsız bir kutup, tam teşekküllü bir devlet-medeniyet olarak tanıyoruz ve İslam medeniyetinin yanı sıra Afrika ve Latin Amerika alanlarının da etkisini kabul ediyoruz.
Mearsheimer’ın görüşü daha sınırlı: “Önceden acele etmeyelim, ancak üç gerçek kutup zaten mevcut – önemli olan bu.” Bu ideolojik çok kutupluluk değil, pragmatik, olgusal bir kabuldür. Bugün, Çin olmadan küresel politikayı anlamak veya Rusya olmadan dünyayı anlamak nesnel olarak imkansızdır – Rusya sadece askeri ve nükleer değil, ekonomik olarak da tam egemenliğe sahip bir güçtür. Karşı koyduğumuz emsalsiz yaptırımlara bakın: GSYİH hala büyüyor ve ekonomi gelişmeye devam ediyor. Gerçek eylemlilik konusunda tarihsel sınavı geçtik ve Batı’nın artık var olan üç kutupluluğu tanıması gerekiyor.
Bu anlamda, yaklaşmakta olan üçlü zirve, özünde üç kutuplu dünyanın zirvesidir; John Mearsheimer’ın uzun zamandır Batı’ya ve Amerikan kurumlarına öğütlediği siyasi gerçekçiliğin zaferidir.
Mearsheimer, büyük güçlerin temel ulusal çıkarlarının ikincil, irrasyonel veya fanatik hedeflere feda edilmemesi gerektiğini defalarca dile getirmiştir. Bu nedenle Trump’ın aşırı Siyonizme olan körü körüne desteğini ve İran’a karşı askeri macerasını sert bir şekilde eleştirmiştir. Mearsheimer’ın görüşüne göre, bu tür politikalar Amerika’nın gerçek çıkarlarına hizmet etmeden hem Amerika Birleşik Devletleri’nin hem de daha geniş Batı’nın zayıflamasını hızlandırmaktadır.
Ama geç olsun güç olmasın. Nesnel gerçekliğin farkına varmaya geri dönmek daha iyi; ve bugünün gerçekliği çok kutuplu – en az üç kutuplu, artı Hindistan.
Ancak şu önemli nüansa dikkat çekmek gerekir: Bu görüşme, Trump’ın görev süresinin başında veya kendi özgür iradesiyle değil, başkanlığının ortasında, artık görmezden gelemeyeceği koşulların baskısı altında gerçekleşiyor. Bu görüşme, konumumuzun sürekli güçlenmesi, Çin’in egemenliğini kararlı ve tavizsiz bir şekilde savunması ve Rusya’nın sakin, kendinden emin ve tavizsiz duruşu sayesinde mümkün oldu.
Dört yılı aşkın süredir Batı ile yoğun bir çatışma içinde olan Rusya, geri adım atmadı. Medeniyet kimliği ve egemenliğinin sınavından geçti ve tarihsel gidişatından daha da emin oldu. Kimse teslim olmuyor; çok kutuplu dünya teslim olmayacak.
Trump artık bunu kabul etmek zorunda. Kişisel olarak bu önemli bir adım: Batı hegemonyasının eski reflekslerini ve “Önce Amerika, sonra herkesi ezeriz” şeklindeki boş retoriği aşmaya başlıyor. Amerika Birleşik Devletleri’nin artık tek başına hegemon rolünü sürdüremeyeceği giderek daha açık hale geliyor. İç krizler artıyor, Orta Doğu’da sıkışıp kalmış durumda ve ekonomi ciddi zorluklar yaşıyor. Amerika Birleşik Devletleri hâlâ büyük bir güç – belki de hâlâ birinci, ya da Çin’den sonra ikinci – ancak bölünmemiş egemenliğinin dönemi sona erdi.
Eğer Trump şimdi açıkça -sadece kabul ederek- üç kutupluluğu ve çok kutupluluğu tanırsa ve daha sonra bu yolda en azından bir miktar tutarlılıkla ilerlerse (ve tüm tutarsızlığına rağmen zaman zaman tutarlı da olabiliyor), o zaman zamanla somut pratik sonuçları tartışmak mümkün olacaktır.
Açıkçası, şu an için tartışılacak pek bir şey yok. Söz konusu olan en temel koşullar: Amerika üç kutuplu, çok kutuplu dünyayı tanıyor mu, tanımıyor mu?
Trump, Shenzhen’deki 19 Kasım görüşmelerine katılmayı kabul ederek ve üçlü zirvenin düzenlenmesine aktif olarak yardımcı olarak, çok kutuplu dünyaya aslında “Evet, deneyelim” diyor.
Bu aşamada bu yeterli. Üçü de yarım saat sessizce otursalar, sağlık, ikincil insani konular, soyut ekonomik sorular veya hava durumu hakkında konuşsalar ve ardından basının karşısına çıkıp iki üç tamamen önemsiz soruya cevap verseler bile, bu başlı başına büyük bir atılım olurdu. Toplantının kendisi bir sonuçtur; henüz anlaşmalar masada değil.
Yeni bir dünya mimarisi üzerine gerçek bir tartışma – kabul edilebilir ve kabul edilemez etki alanlarını açıkça tanımlamak ve başkalarının kendi bölgelerinde tanımlanmış sınırlar içinde stratejik güvenlik kuşakları kurma hakkını tanımak – henüz başlamadı bile. Son ana kadar, Trump da dahil olmak üzere Batı, gerçek bir üç kutuplu diyalogdan aktif olarak kaçındı. Trump bir yandan diğer yana savruldu: bize saldırdı, Çin’e saldırdı, ikisine birden saldırdı, İran’la savaşa sürüklendi, Avrupa ile kavga etti. Tamamen tutarsızdı.
Ancak gerçek bir üç kutuplu düzen, küresel güvenlik sisteminin tamamının temelden yeniden gözden geçirilmesini gerektirir. Bu, Amerikan askeri üslerinin dünyanın çeşitli yerlerinde ne işe yaradığını, kimin davet ettiğini ve varlıklarının kabul görüp görmediğini doğrudan sormak anlamına gelir. Her şey yeniden incelenmelidir: Avrupa, Avrasya, Güneydoğu Asya, Orta Doğu ve Batı Yarımküre’nin güvenlik mimarisi. Rusya ve Çin -Putin ve Xi- ortaya koyacakları pozisyonlara, ısrar edecekleri çizgilere ve yapacakları taleplere sahipler.
Esaslı görüşme henüz başlamadı. Bu nedenle, toplantının gerçekleşmiş olması bile büyük önem taşıyor.
Trump’ın bu çizgiyi ne kadar sürdürebileceği konusunda bir tahminde bulunmuyorum. Eğer sürdürebilirse, ne kadar iyi olur. İki yıl önce tam olarak olması gereken buydu: üç gerçek devlet-medeniyetin liderlerinin bir araya gelip dünyanın nasıl organize edileceğini tartışmaları.
Bunun yerine Trump, kaba kuvvetle başarılı olabileceğini düşündü. Bana göre Venezuela’daki Maduro olayı onu ölümcül bir şekilde yanılttı. Herhangi bir jeopolitik sorunun ani bir güç kullanımıyla hızla çözülebileceği yanılsamasına kapıldı. Aynı yaklaşımı İran’a karşı da denedi. Eğer bu yıldırım savaşı başarılı olsaydı, sırada neredeyse kesinlikle Rusya olurdu. Eğer bir kişi, başkanları görevden alıp, rahatsız edici ülkelerin liderliğini yok edebiliyorsa neden müzakere etsin ki?
İran örneğinde, bu macera başarısız oldu. Trump şimdi, asıl seçim kampanyasının temelini oluşturan daha rasyonel ve gerçekçi politikaya geri dönmek zorunda kalıyor.
Amerikalıları sandıklara çeken ünlü seçim afişini hatırlayın: Donald Trump ve JD Vance’in yüzleri ve net sloganı: “Savaşsız bir dünyaya bilet.” Seçmenler savaşsız bir dünyaya bilet alıyorlardı.
Eğer en başından beri bu temel vaadine sadık kalsaydı, Cumhuriyetçilerin Kongre’deki ağır kayıplarının ardından gerçekleşen bu toplantı, göreve başlamasından birkaç hafta sonra gerçekleşmeliydi. Putin’e acil bir çağrı, Xi’ye acil bir çağrı: “Gelin oturalım ve dünyayı nasıl yaşayacağımızı ve nasıl organize edeceğimizi tartışalım.”
Bunun yerine, eski emperyalist refleksler ağır bastı: “Amerika her şeyin üstünde, herkesi ezeceğiz.” Ancak ağır bir yenilgiden sonra gerçekçi bir bakış açısına yöneldi.
Gerçek şu ki, üç kutupluluk zaten gerçekleşmiş bir olgudur. Çok kutupluluk hızla geliyor çünkü Hindistan, herkesin hesaba katması gereken dördüncü büyük kutup olarak dünya sahnesine giriyor. Bundan sonra tarih, Batı’nın değil, bizim yörüngemizi izleyecektir.
Batı’nın bölünmez egemenliği dönemi sona erdi. Çok kutuplu bir dünya inşa ediliyor ve bu sürece karşı herhangi bir direniş -özellikle askeri direniş- Batı’ya ve insanlığın geri kalanına yalnızca felaketler, bitmek bilmeyen çatışmalar, savaşlar, kitlesel ölümler, soykırım ve muhtemelen nükleer felaket getirecektir.
Eğer Trump sonunda bunu anlarsa, kulübümüze -üç kutuplu kulübümüze- hoş geldin demektir.
Gerçekten anlıyor mu? Bazen konuyu kavrıyor, sonra geri adım atıyor. Bunun hesaplanmış bir siyasi oyun mu yoksa yaşına rağmen sadece ucuz gösterilere ve siyasi tiyatroya düşkün, oldukça uçarı bir figür mü olduğunu söylemek zor. Batı politikasının iç işleyişi şeffaf değil; tek bir kesin yorumlama iddiasında değilim.
Kaydedilmesi gereken temel gerçek şudur: Dünya zaten üç kutuplu hale geldi ve hızla çok kutuplu hale geliyor. Trump bunu kabul ederse, bu Batı’nın kendisi ve Amerika için iyidir. Nihayet kendi ciddi iç sorunlarına odaklanabilirler ve biz onların önünde engel olmayacağız.
Rusya ve Çin’in paylaştığı, müzakere edilemez temel bir şartımız var: Mutlak medeniyet egemenliğimizi ve bizi tam ve eşit kutuplar olarak tanıyın. Bizi eşit özneler olarak tanıyın. Bundan sonra işbirliği yapabilir, rekabet edebilir, ticaret yapabilir, tartışabilir ve küresel sorunları birlikte ele alabiliriz. Yeni dünya mimarisinin kilidi ancak bu şekilde açılabilir.
Eğer bu tanıma reddedilirse, çatışma kaçınılmaz hale gelir. Ve bu durumda, atasözünde dendiği gibi, uyarılmadığınızı söylemeyin. Sadece taktik nükleer silahlar değil, stratejik nükleer silahlar ve diğer sistemler – hem bizim hem de sanırım Batı’nın sahip olduğu en yeni nötron yükleri ve tamamen yeni silah sınıfları da dahil olmak üzere – devreye girecektir. Bu korkunç bir olasılık; insan bunu düşünmeyi bile tercih etmez. Bu, insanlık için intihar yoludur.
Daha sonraki gelişmeler Batı’nın tercihine bağlıdır. Biz kararlarımızı kararlılıkla veriyoruz. Batı’ya stratejik bir yenilgi yaşatmayı veya Batı medeniyetini yok etmeyi amaçlamıyoruz. Buna karşılık, Batı tam olarak bunu bize ve Çin’e yapmaya niyetli görünüyor. Temel fark budur.
Gerçeklik kabul edilirse -ki gelecekteki dünya ya çok kutuplu olacak ya da hiç var olmayacak– o zaman yapıcı bir yol açılır.
Sunucu: Alexander Gelyevich [Dugin], çok kutuplu bir dünya fikrini kabul ettikten sonra bile, yeni düzeni kurmak yine de uzun zaman alacak. Biz daha sadece bir başlangıç yapmaktan bahsederken, belirsiz, askıda kalmış bir durumda bulunan büyük bir yapı zaten mevcut: NATO.
Dünyanın farklı bölgelerinde yeni bir küresel güvenlik mimarisine duyulan ihtiyaçtan bahsettiniz. Peki, Kuzey Atlantik İttifakı’nın (NAA) akıbeti ne olacak? Şu anda Arnavutluk’ta 2027’de yapılması planlanan zirveyi iptal ediyor ve üst düzey toplantıları azaltıyor. Brüksel resmi olarak “esneklik” ve yeniden planlamadan bahsediyor, ancak kaynaklar blok içinde savunma harcamaları, İran ve Ukrayna krizi konusunda derin bölünmeler olduğuna işaret ediyor.
Yeni bir güvenlik mimarisi ve Batı’nın başlıca baskı aracı olarak NATO’yu tartışıyorsak, ittifak ne kadar sürdürülebilir ve mevcut haliyle ne kadar daha devam edebilir?
Alexander Dugin: NATO, özünde Batı’yı Batı yapan şeydir. Batı’nın kolektif gücünün yoğunlaşmış askeri ifadesidir.
Batı’nın kendi içinde ise, daha önce birçok kez tartıştığımız gibi, beş farklı güç merkezi zaten şekillenmiş durumda:
Trump’ın Amerikası. Trump’ın NATO ile ilişkisi son derece zor. O, Amerika’yı tek egemen aktör olarak görüyor, oysa NATO’nun yapısı ittifakın kendisini birincil özne olarak ele alıyor. Bu çelişki sürekli sürtüşmeye yol açıyor.
Amerikan Demokratları ve Avrupalı küreselciler. Demokratlar Amerika Birleşik Devletleri’ndeki konumlarını güçlendirdiler ve Brüksel bürokrasisiyle birlikte farklı bir kutup oluşturdular. Bu küreselci kutup, NATO’yu güçlendirmek ve onu insanlığın geri kalanıyla savaş halinde olan bir Batı bloğunun tartışmasız bir aracı haline getirmek istiyor. Bu, tam tersi bir yaklaşımdır.
Büyük Britanya. Britanya hâlâ kaybedilen imparatorluğun hayalet acısıyla yaşıyor ve Batı’nın diğer medeniyetlerle olan çatışmasını daha da keskinleştirmeye çalışıyor. Londra, pratikte daha geniş çatışmaları körükleyen kendi dar çıkarlarının peşinde koşuyor; İngilizler sistematik olarak bölgesel yangınlara benzin döküyor. Stratejik bakış açıları hem Trump’ınkinden hem de Brüksel küreselcilerininkinden farklı.
Kıta Avrupası güçleri. AB içinde, Anglo-Sakson stratejisinden farklı, kendine özgü bir strateji daha belirgin hale geliyor. Halk desteği neredeyse sıfıra yaklaşan Macron ve Merz gibi isimler hâlâ resmi olarak iktidarda bulunuyor, ancak sağ ve sol kanat popülistler aşağıdan hızla yükseliyor. Avrupa politikasında radikal bir revizyon çağrısında bulunuyorlar ve NATO’nun rolüne oldukça farklı bir bakış açısına sahipler.
İsrail. Resmi bir üye olmamasına rağmen, İsrail daha geniş Batı’nın ayrılmaz bir parçasıdır ve kendi yoğun mesihçi gündemini takip etmektedir.
Batı’nın kolektif yapısı içindeki bu kutuplar derin bir çelişki içindedir. Küreselciler, Kiev rejiminin sonuna kadar desteklenmesi, Rusya’nın stratejik olarak yenilgiye uğratılması ve NATO’nun gücünün genişletilmesi gerektiğinde ısrar ediyorlar. Trump ise bunu gereksiz görüyor; ona göre öncelik İran’la işi bitirmek ve İsrail’i koşulsuz olarak desteklemektir. Bu yol, ittifakın diğer üyelerinden güçlü bir direnişle karşılaşıyor. Sonuç olarak, aynı anda birkaç eksen boyunca ilerleyen bir bölünme ortaya çıkıyor; bu nedenle Tiran’daki 2027 toplantısı gibi üst düzey zirvelerin ertelenmesi zorunlu hale geliyor.
Dağılmanın boyutunu abartmamak gerekir. Şimdilik, kolektif Batı’nın askeri öncü gücünü temsil eden yapı, operasyonel birliğini ve eylemliliğini hâlâ koruyor. İç sorunları da abartılmamalıdır.
Er ya da geç bu çelişkiler tam bir ayrılığa yol açabilir ve bu durum dünyanın geri kalanı için memnuniyet verici olurdu. Bu gerçek bir kurtuluş olurdu, çünkü NATO doğrudan varoluşsal bir tehdittir; Batı’nın kolektif egemenliğini, hegemonyasını, yeni sömürgeciliğini ve diğer kültürlerin ve medeniyetlerin boyun eğdirilmesini korumak için insanlığın üzerinde tuttuğu bir baltadır.
NATO, insanlığın karşı karşıya olduğu en büyük tehdittir. Gücünü korumak için savaşları ve çatışmaları kışkırtmaya ve gerektiğinde açıkça terör örgütlerini kullanmaya ve desteklemeye hazırdır.
İttifak şu anda stratejik bir belirsizlik içinde ve iç fay hatları giderek daha belirgin hale geliyor. Kendimizi kandırmamalıyız. NATO, ülkemiz ve çok kutuplu dünya için bir numaralı tehdit olan devasa bir tehlike olmaya devam ediyor. Var olduğu sürece bu tehdit olarak kalacaktır. İç çekişmelerin zirveleri ertelemeye ve yavaşlamaya zorlaması bir şans, ancak rahatlamamız için henüz çok erken. Ulusal güvenliğimizi en olası senaryo varsayımı üzerine kurmalıyız: bu blokla doğrudan askeri çatışma.
Sunucu: NATO konusuna değinmişken, kısa ama temel bir soru daha sormak istiyorum. Eskiden Amerika Birleşik Devletleri’nin ittifakın başında olduğu varsayılıyordu. Bugün, sürekli personel değişiklikleri ve siyasi çalkantılarla birlikte, paradoksal bir izlenim ortaya çıkıyor: Amerika Birleşik Devletleri, NATO’nun liderinden ziyade, Washington’ı sürükleyen ve Washington’ın kendisini kurtaramadığı bir yapının rehinesi gibi. Peki, gerçekte bugün NATO’nun başında kim var?
Alexander Dugin: Bütün bunlar, programın ilk bölümünde tartıştığımız konuya, yani Batı’nın içinde çeşitli özerk karar alma merkezlerinin ortaya çıkmasına doğrudan işaret ediyor.
NATO, sadece klasik bir askeri ittifak değildir. Jeopolitik bir çerçeve, tüm Batı’nın kolektif olarak dahil edildiği tek bir alandır. Birçok jeopolitikçi artık NATO ülkesinden , yani “NATO-ülkesinden” bahsediyor. Kendi başına bir tür devlet-medeniyet statüsünü iddia eden ayrı bir Kuzey Atlantik topluluğudur. NATO’nun kendisi gerçek Batı devlet-medeniyetidir. Günümüzde bireysel Avrupa ülkelerinin önemi çok azdır: Avrupa içindeki ulusal egemenlikleri ya önemli ölçüde azalmış ya da tamamen ortadan kalkmıştır.
Paradoks şu ki, NATO ile karşı karşıya kaldığında Amerika Birleşik Devletleri bile en yüksek otorite olma özelliğini kaybediyor. Brüksel’deki uluslarüstü mekanizma, Batı’nın genel çıkarlarını yalnızca kendisinin ifade ettiğini ve savunduğunu iddia ediyor.
Bu görüş, hem Avrupalı hem de Amerikalı küreselciler tarafından tereddütsüz bir şekilde paylaşılıyor. Amerika Birleşik Devletleri içinde, bu NATO merkezli güçler, Demokrat Parti’nin merkezcileri ve Cumhuriyetçiler arasındaki neo-muhafazakarlar tarafından temsil ediliyor. Trump’ın “Derin Devlet” dediği şey tam olarak budur. Amerikan Derin Devleti NATO’nun arkasında sağlam bir şekilde duruyor ve Avrupa Derin Devleti de aynı şekilde NATO’nun arkasında; aralarında gerçek bir çelişki yok.
Ancak Trump’ın kendisi ve Avrupa’da aşağıdan yükselen yerel popülist hareketler, bu uluslarüstü yapıyla derin farklılıklar içindedir. Batı’nın, ulusal çıkarlar konusunda tamamen farklı anlayışlara sahip çeşitli kutuplara bölünmesinin kaynağı da budur.
Trump için -en azından görünüşte- güvenlikten sorumlu temel konu, bir ulus devlet olarak Amerika Birleşik Devletleri’dir. NATO’yu ise tamamen bir yük ve beleşçiler topluluğu olarak görüyor. Bu yüzden onlara silah satıyor -aslında ittifaka değil, Avrupa’ya ve Avrupa Birliği’ne- böylece Ukrayna’da kendi masraflarıyla bizimle savaşabiliyorlar ve şöyle diyor: “Ben karışmıyorum. Sadece iş yapıyorum, silah satıyorum ve çatışmanın kendisinde yer almıyorum.”
Özünde NATO, transatlantik, Avrupa-Amerika ortaklığıyla Batı’nın kolektif gücünü temsil eden bağımsız bir uluslarüstü otoritedir. Kendi çıkarları, kendi jeopolitiği ve kendi öncelikleri vardır.
Trump güçlü olduğu dönemde, ittifak biraz taviz vermek ve temsil ettiği dar anlamda Amerikan çıkarlarını dikkate almak zorunda kaldı. Ancak Trump zayıfladıkça, NATO’nun sert bir şekilde konsolidasyonuna geri dönülmesini görmemiz muhtemel. Kongrenin her iki kanadını da kazanan Demokratlar, önümüzdeki iki yıl boyunca Amerikan politikası üzerinde muazzam bir etki gücüne sahip olacaklar. Ve işte tam da bu kombinasyon – Amerikan Demokratları artı neo-muhafazakarlar ve Cumhuriyetçi Parti içindeki Derin Devlet unsurları – NATO’nun destekçilerinin gerçek, sarsılmaz çekirdeğini oluşturuyor.
Bu nedenle şunları beklemeliyiz: Trump, Amerika’yı hem Avrupa Birliği’nden hem de NATO’nun tamamından bağımsız bir varlık olarak ayırmaya çalışarak NATO’ya bir darbe vurduğundan beri, koşullar elverişli olursa, Avrupa’nın kendisinde de Atlantik karşıtı popülist hareketlerin iktidara gelmesi oldukça olasıdır.
Fransa’da hem sağcı Marine Le Pen hem de solcu Jean-Luc Mélenchon, NATO’nun ilkesel muhalifleridir. Almanya’da ise Almanya için Alternatif (AfD) hızla güç kazanıyor ve Avrupa’nın bağımsız bir aktör olarak ele alındığı, çıkarlarının NATO yanlısı Atlantikçi elitlerin çıkarlarıyla örtüşmediği egemen bir Avrupa güvenlik sistemini savunuyor.
Bir diğer önemli faktör de şu: Netanyahu ve Ortadoğu’daki aşırı sağcı Siyonizm, Trump’ın desteğiyle ama tamamen bağımsız olarak Batı’nın bir parçası gibi hareket ederek, doğrudan küresel Batı’nın çıkarlarına darbe vuran gerilim noktaları ve çatışma hatları yaratıyor.
Brüksel ve Washington’daki küreselciler Netanyahu’nun politikasını kategorik olarak reddediyorlar. Onu daha yönetilebilir ve tahmin edilebilir, daha “NATO yanlısı” biriyle değiştirmeyi tercih ederler. Netanyahu, tüm Batı’nın sorgusuz sualsiz ona itaat etmek zorunda olduğu gibi davranıyor. Aslında, Mesih’in çoktan geldiğini ve bu nedenle tüm halkların, tüm “gayrimüslim milletlerin” yüzüstü yere kapanıp İsrail’e tapınması gerektiğini düşünüyor.
Bu gerçekleşmiyor. Küreselcilerin kendileri de şaşkınlık içindeler: “Mesih henüz gelmediyse neden ona tapalım? Geldiğinde o zaman göreceğiz.” Bu, başka bir güçlü çelişki yumağı yaratıyor, çünkü NATO güçlerinin ezici çoğunluğu İran’a karşı savaşta ne İsrail’e ne de Trump’a destek vermedi.
Dolayısıyla iç çelişkiler artıyor ve NATO’yu artık tek bir bütün olarak ele almak mümkün değil. Elbette, tamamen askeri açıdan bakıldığında ittifak, şüphe götürmez bir şekilde Amerika Birleşik Devletleri’ne tamamen bağımlı durumda.
Fakat Amerika Birleşik Devletleri’nin kendisi de derinden bölünmüş durumda. Bu sadece Trump’la ilgili değil. Trump’ın yanı sıra Derin Devlet ve ulusötesi küreselciler de bu bölünmenin bir parçası. Ve burada temel soruya geliyoruz: Bugün Amerika Birleşik Devletleri’ni kim yönetiyor? Tam olarak doğru soruyu soruyorsunuz — “NATO’nun başında kim var?” — ama bunun ardından kaçınılmaz olarak başka bir soru geliyor: “Amerika’nın kendisini kim yönetiyor?”
Trump’ın belli bir güç payına sahip olduğu açık. Ancak bu sadece bir pay; genel paketin bir parçası. Geri kalan paylar kime ait? İşte burada ciddi siyasi analiz ve bir ölçüde komplo teorisi devreye giriyor. Bazı süreçleri güvenilir bir şekilde doğrulayabiliriz; bunları somut kararlarda, resmi eylemlerde ve Kongre veya Yüksek Mahkeme tarafından alınan kararlarda kontrol edebiliriz.
Ayrıca, gizli kalan ve gerçek boyutları hakkında yalnızca varsayımlarda bulunabileceğimiz daha derin süreçler de vardır. Bunlar arasında istihbarat servislerinin çalışmaları, kapalı ve gizli toplulukların faaliyetleri ve çeşitli lobi grupları arasındaki en karmaşık perde arkası anlaşmaları yer almaktadır. Bu mutlaka tamamen bir fantezi değildir; bu sadece dünya politikasının görünmeyen yüzüdür. Kuzey Atlantik Konseyi gibi açık resmi organların yanı sıra, ana aktörler arasında kamuoyunun gözünden uzak kalan çok sayıda gizli anlaşma da mevcuttur.
Dolayısıyla NATO’yu kimin yönettiği sorusu bugün her zamankinden daha acil bir önem taşıyor. Ve cevap tamamen Amerika’yı kimin yönettiğine bağlı.
Sonraki soru kaçınılmaz olarak şu oluyor: Bugün Avrupa’yı kim yönetiyor? Avrupa’da aynı işbirlikçi, küreselci elit iktidarda; bu elit kendi toplumlarında gerçek bir demokratik desteğe sahip değil.
Şu politikacılara bakın: Macron, Merz, Keir Starmer — bunlar bugün NATO’yu temsil eden, liderliğini oluşturan ve iradesini somutlaştıran kişiler. Biçimsel olarak bu doğru, ancak Avrupa halkları doğrudan onlara karşıt konumda. Yani Avrupa halkları bir görüşü, Amerikan halkı başka bir görüşü ve uluslarüstü elitler (bazı yerlerde bölünmüş, diğer yerlerde ortak bir çıkarla birleşmiş) üçüncü bir görüşü savunuyor.
Küresel liberal-demokratik ana akımdan tamamen kopmuş ve aşırı eskatolojik dürtülerle hareket eden, tamamen bağımsız ve kontrolsüz bir İsrail’in rolünü de eklersek, bir zamanlar tek bir kolektif Batı olan bu NATO ülkesinin tablosu son derece karmaşık hale gelir.
Bunu çok yakından takip etmeliyiz. Son derece önemli bir soru soruyorsunuz, çünkü kendi toplumumuzda Batı’ya dair hâlâ büyük ölçüde yetersiz bir anlayış mevcut.
Bunun birkaç nedeni var. Birincisi, uzun zamandır onunla yakın bir etkileşim içinde değildik: yaptırımlar, engeller, yasaklar. İkincisi, bundan önceki on yıllar boyunca yoğun bir büyülenmenin, kelimenin tam anlamıyla Batı’nın hipnozunun etkisi altındaydık. Kendimiz Batı olmak istedik; ne nesnel gerçekliği ne de o gücün ve o toplumun gerçek, daha derin doğasını anlamadan onu taklit etmeyi hayal ettik. “Batı ailesine” katılma yanılsaması gözlerimizi bulandırdı. O cazibenin kurbanı olduk ve onun kötülüklerini görmeyi başaramadık – karanlık, cehennemvari tarafını fark etmedik. Basitçe, ayık, nesnel bir bakış açısına sahip değildik.
Üçüncüsü, kuşak faktörü var. Dış politika ve diplomatik kadroların eğitimiyle ilgilenenlerin çoğu hâlâ tamamen farklı bir Batı’yı tanıyan neredeyse Sovyet kuşağına mensup. O yıllarda oraya seyahat ettiğimizde, sokaklarında sıradan Avrupalıların -yerli Avrupalıların- yürüdüğü temiz, düzenli, sessiz şehirler gördük.
Bugün bu yerler gerçek birer kentsel ormana dönüştü; dışarı çıkmak ölümcül bir safariye dönüştü. Otelden ayrıldığınızda artık gideceğiniz yere ulaşacağınızdan emin değilsiniz: yol boyunca soyulabilir, öldürülebilir veya parçalanabilirsiniz. Modern Batı, kontrolsüz göçün topyekûn akışı -Büyük Yer Değiştirme olarak bilinen süreç- nedeniyle tanınmayacak kadar değişti.
Zihnimizde eski kartpostal görüntüleri hâlâ yaşıyor: Eyfel Kulesi, şirin bir Paris bistrosu. Ama bugünkü Batı, yanan lastikler, kırılmış dükkan vitrinleri ve etraflarındaki her şeyi parçalayan öfkeli göçmen kalabalıklarıyla dolu. Tamamen öngörülemeyen ve formüle edilemez dürtüler adına muhteşem ortaçağ katedrallerini ateşe veren çılgın gençlerle karşı karşıyayız.
Bu, derinden çürümüş ve her türlü sapkınlığın yasallaştırılması üzerine kurulmuş bir kültürdür. Postmodernizm ruhuyla, bilgi nesnelerini öylesine parçalara ayırmış bir bilimdir ki, düzenli bir bütün yerine kaotik bir parçalar yığınına dönüşmüştür.
Tamamen farklı bir Batı ile karşı karşıyayız. 1990’lardan itibaren postmodernizm ilkelerinin, yönetilen kaos teorilerinin ve ağ merkezli savaşın derinden nüfuz etmeye başladığı mevcut politikasını veya askeri stratejisini ciddiye almak için bu olguyu yeniden düşünmemiz gerekiyor. Bunu, Rusya’yı egemen bir devlet-medeniyet olarak, yalnızca kendi medeniyet egemenliğimize dayanarak, yanılsamalar olmadan, soğukkanlılıkla yeniden düşünmeliyiz.
Batı’nın gerçek anlamda yeniden değerlendirilmesi süreci ülkemizde henüz başlangıç aşamasındadır. Her şey çok hızlı geliştiği için, sadece teknolojik anlamda değil, içsel değişimleri ve radikal başkalaşımlarının hızı açısından da önemli ölçüde geride kalma riskiyle karşı karşıyayız.
Bu süreçleri anlamazsak, sürekli aynı noktaya vuracağız veya gerçekte artık var olmayan Batı’daki tanıdık bir muhatapla pazarlık etmeye çalışacağız. Zaten dağıldı, şekil değiştirdi ve özünü birkaç kez değiştirdi – cinsiyet değiştirdi, yönelim değiştirdi, zihinsel ve ontolojik yapılarını yeniden inşa etti. Tüm bu karmaşık ve psikolojik olarak rahatsız edici işlemlerden sonra, şu makul soru ortaya çıkıyor: Bu kim, peki?
Modern Batı, kuantum fiziğindeki spin fenomeni gibi, kimliğini birçok kez değiştirdi. Spin, temel bir parçacığın kendi etrafında tam 360 derecelik bir dönüşü tamamlayıp başlangıç noktasına geri döndüğü paradoksal bir durumdur. Bu dönüş o kadar hızlı gerçekleşir ki, dışarıdan bir gözlemci bunu fark etmez. Bir kişinin yüzüne doğrudan bakarsınız ve o algılanamaz anda kendi ekseni etrafında 360 derece dönmüştür – ve dönüşü fark etmeden aynı yüzü tekrar görürsünüz. Kuantum mekaniğinde bu özel bir durumdur: bu spinin ya var olduğu ya da olmadığı iddia edilir. Ama ya gerçekten varsa? Ya nesne, gözün takip edebileceğinden daha hızlı bir şekilde kendi etrafında dönüyorsa? Bu tür bir dönüşte, tamamen yeni bir enerji doğar ve güçlü içsel değişimler meydana gelir.
Bugünkü Batı’nın kolektif hali, adeta bir kuantum dönüşüne benziyor; kendi ekseni etrafında defalarca dönmüş durumda. Dışarıdan bakıldığında hala aynı Batı gibi görünüyor: aynı başkanlar, aynı parlamentolar, aynı tanıdık kurumlar. Ancak bu yapıların içsel anlamı, içeriği ve doğası defalarca değişti. Bu sürekli dönüşün içinde, muazzam bir enerji emilimi ve salınımı gerçekleşti; tüm sistemin tamamen yeniden yapılanması meydana geldi.
Yaşananların absürtlüğünü düşünün: Şu anda Amerika Birleşik Devletleri’nde, Macron çifti Amerikalı gazeteci Candace Owens’ı dava ediyor. Bu davalar etrafında devasa miktarlarda para dönüyor; Fransız devlet bütçesinden büyük meblağlar harcanıyor; avukat orduları ve Kaliforniya jürileri işin içinde. Peki hangi kader belirleyici soruyu karara bağlıyorlar? Mahkemede, Fransa Cumhurbaşkanı’nın eşinin cinsiyetini belirlemeye çalışıyorlar. Candace Owens biyolojik cinsiyetinin erkek olduğunu iddia ediyor; Brigitte Macron ise kadın olduğunu ısrarla savunuyor ve bunun etrafında devasa, gerçeküstü bir savaş yaşanıyor.
Aslında Brigitte Macron, bir tür insan versiyonu kuantum spinine dönüştü: Gerçekte kim olduğu, cinsiyeti ne olduğu – kimse tam olarak anlamıyor ve sadece bir blog yazarını susturmak için devasa çabalar ve muazzam devlet kaynakları gerekiyor. Ve şimdi yeni bir gelişme var: Candace Owens, Brigitte Macron’un bir kuklasını yaptı ve onunla birlikte fotoğraf çektirdi. Brigitte Macron şöyle diyor gibi görünüyor: “Pekala, mahkeme bunu kesin olarak belirleyemediği için cinsiyetim bir gizem ve belirsizlik olarak kalsın, ama şimdi kuklaya karşı gerçek yasal davalar açacağım!”
Bu, sıradan gerçekliğin ötesinde bir durum; kendimizi David Lynch’in sürrealist bir filminde, Twin Peaks’te, Kütük Kadın’ın ekranda yürüdüğü, Kara Loca’ya açılan bir portalın bulunduğu ve sıradan bir elektrik prizinden her an cehennemden bir şeyin çıkabileceği bir yerde buluyoruz. Batı sürrealizminin bu halüsinatif, psikedelik imgelerinin hepsi, yüksek dünya politikasının doğrudan bir parçası haline geliyor.
Batı, temelden ve geri döndürülemez bir şekilde değişti. Eskiden yaptığımız gibi davranmak -örneğin, Andrei Gromyko döneminde, rasyonel Henry Kissinger’ın Kremlin’e gelip müzakere masasına oturduğu ve klasik gerçekçilik ruhuyla kesin, öngörülebilir bir konuşmanın gerçekleştiği dönemdeki gibi: “İşte sizin çıkar alanınız, işte bizimki, burada silahlanma konusunda anlaşıyoruz, dengeyi sağlıyoruz ve sonra anlaşmalara titizlikle uyuyoruz”- artık uzak, arkaik bir geçmişe ait.
Bugün temelde farklı bir Batı ile karşı karşıyayız. Orada tamamen farklı yasalar geçerli; farklı otoriteler işliyor; farklı karar alma mekanizmaları var; ve siyasetin özneleri de tamamen farklı bir nitelik kazanmış durumda. Bir zamanlar Batı, NATO ile özdeşti ve her şey gayet açıktı: kendi aralarında anlaştılar, tek bir hat oluşturdular ve bunu uyguladılar. Bugün bu oluşumun ne olduğu bile artık açık değil ve dahası, gözlerimizin önünde sürekli olarak değişime uğruyor.
Başka bir deyişle, biz burada NATO’da neler olup bittiğini tartışırken, onun başına çoktan başka bir şey gelmiş olacak; başka bir kuantum dönüşü, başka bir spin hareketi.
Batı, yönetilen bir kaos dünyasına dönüştü; ancak hemen akla şu soru geliyor: Bu kaos kim tarafından yönetiliyor? Çağdaş Batı elitleri, kaos sisteminin kendisini kasıtlı olarak inşa ediyorlar. Örneğin, sürekli göçmen isyanlarının tamamen kabul edilebilir ve hatta normal olduğuna ciddi olarak inanıyorlar. Bir zamanlar müreffeh olan Batı şehirlerinin, sokaklarında öfkeli kalabalıkların ve kontrolsüz çok kültürlülüğün olduğu devasa çöp yığınlarına dönüşmesi, onlar tarafından tek doğru yol olarak, Karl Popper’ın “açık toplumunun” zaferi olarak sunuluyor. Popper teorik gerekçeyi sağladı; George Soros ve yapıları ise bunu sürekli olarak uygulamaya koyuyor, destekliyor, finanse ediyor ve teşvik ediyor.
Ancak asıl soru hâlâ açık: Tüm bunlar nihayetinde kim tarafından yönlendiriliyor? Bana göre, Batılı insanlar -sıradan Amerikalılar ve Avrupalılar- yol gösterici ipi çoktan kaybettiler. Dışarıdan bakıldığında, bu kaosu birilerinin yönettiği görülüyor, ancak tam olarak kimin yönettiği tamamen belirsiz. Ve tutarlı bir hipotez ortaya atmaya çalıştığınız anda, hemen şu şekilde etiketleniyorsunuz: “Bu komplo teorisi! Bu şekilde akıl yürütülmemeli; bu bilim dışı.”
Pekâlâ, çağdaş Batı bilimine, felsefe, sosyoloji ve antropoloji ders kitaplarına bir göz atalım. Orada ne buluyoruz? Zygmunt Bauman’ın “akışkan toplum” (akışkan modernite) kavramı veya günümüzde moda olan “nesne odaklı ontoloji”. İkincisi bize ciddi olarak insan bakış açısını bir kenara bırakıp nesnelerin kendisine yönelmemiz gerektiğini öğretiyor: bir taş hakkında ne hayal ettiğimizi düşünmek yerine, taşın kendisine sormalıyız… Bir taşa sessiz olup olmadığını nasıl sorarız? Ve bize şöyle deniyor: “Kendimizi onun sessizliğine bırakmalıyız”, bu sessizliği deşifre etmeli ve onu Quentin Meillassoux’nun mutlak “Büyük Dış Dünya”sından (Grand Dehors) gelen özel bir ses olarak tanımlamalıyız.
Bunun ne anlama geldiğini anlıyor musunuz? Çağdaş Batı bilimi, kendisi de Twin Peaks’teki aynı sürrealist Kara Loca’ya dönüştü. Burada rasyonel bir açıklama için kime başvurulacak? Kontrol altındaki özneler hakkında kendi mantıksal hipotezlerinizi oluşturmaya başlarsanız, hemen komplo teorisiyle suçlanırsınız. Olanları çağdaş Batı sosyolojisi veya felsefesiyle açıklamaya çalışırsanız, “akışkan toplum” gibi daha da belirsiz ve gizemli yapılarla karşılaşırsınız. Peki bu akışkan toplum nedir? Sürekli değişen bir gerçekliktir, ancak hangi yönde ve hangi amaçla değiştiğini artık kimse bilmiyor. Çünkü bu akışkan topluma herhangi bir anlaşılabilir gelişim veya amaçlılık projesi dayatmak kesinlikle yasaktır: hemen toplumun “kapanması”, “totalitarizm” ve “otoriterlik” olarak ilan edilir. Demokrasinin mutlak açıklığı varsaydığı söylenir ve sonuç olarak bu “açık toplum” dogması giderek daha abartılı, sapkın ve egzotik bir karakter kazanır.
Ancak bu Batı’nın yanında yaşamak zorundayız: onunla savaşmak, onunla ticaret yapmak, bir şekilde onunla etkileşim kurmak zorundayız. Ve bu durum, Batı’ya dair kendi bağımsız çalışmamızı -bizim Batıbilim dediğimiz şeyi- oluşturmamızı acilen gerektiriyor.
Ivan Ilyin Yüksek Siyaset Okulu’nda, son beş yıldır, bu tür bir Batıoloji sisteminin bütünsel bir versiyonunu geliştirdik. Bu, Batı’yı kendisini tanıttığı gibi değil, eskiden körü körüne hayranlık duyduğumuz evrensel, tüm insanlık için geçerli bir standart olarak değil, “İngiliz bilim insanları böyle söylediyse, nihai gerçek budur” ilkesine dayanarak incelemeye adanmış bir disiplindir. Batıoloji, Batı’yı en derin dönüşümden geçen yerel bir medeniyet olarak gören, tarafsız, azami derecede objektif, sakin ve tarafsız bir bilimsel görüştür.
Bu nesnel araştırma mesafesini benimsediğimizde, Batı’daki birçok süreç en azından yaklaşık olarak bizim için anlaşılabilir hale gelecektir. Ancak şimdilik, özellikle gazetecilikte, kitle iletişiminde ve günlük yaşamda, insanlar atalet yoluyla artık doğada var olmayan klasik Batı ile ilgilenmeye devam ediyorlar. Ve işte büyük sorunumuz burada yatıyor.
Sunucu: Avrupa’nın pozisyonu üzerine son bir tez için kelimenin tam anlamıyla bir dakikamız kaldı. İç çekişmelerinden zaten bahsettiniz ve potansiyel müzakereler için temsilcilerini belirlemenin ne kadar acı verici olduğunu görüyoruz; sonunda “Avrupa Beşlisi” (Fransa, Almanya, İngiltere, İtalya ve Polonya) artı Avrupa Komisyonu, Avrupa Konseyi ve NATO temsilcilerinden oluşan hantal bir formatı onayladılar. Sizce nihayetinde hangi çizgiyi izleyecekler ve tam olarak hangi konularda ısrar edecekler?
Alexander Dugin: Mesele şu ki, Avrupa Birliği’nin mevcut liderliği -en azından bir sonraki siyasi “dönüşüm” ve elitlerin değişimi gerçekleşene kadar- tek bir şeye kesin olarak odaklanmış durumda: Rusya’ya stratejik bir yenilgi yaşatmak.
Brüksel bürokrasisi, Rusya hakkındaki kendi çarpık imajının esaretinde yaşıyor; bu imaj, Ukrayna’da Batı’ya karşı son nefesini veren, güçsüz ve bitkin bir ülke imajı. Bu yanılsamadan hareketle, ne pahasına olursa olsun Rusya’yı yok etmemiz gerektiğine inanıyorlar.
Sonuç olarak, her türlü barış görüşmesi, gerilimi azaltmayı ve yatıştırmayı amaçlayan her türlü girişim, mevcut Avrupa Birliği tarafından sistematik ve tavizsiz bir şekilde sabote edilecektir. Bunu gayet iyi anlıyoruz ve Donald Trump da aynı şekilde anlıyor.
Bu nedenle, müzakere yolunda yapıcı bir ilerlemeyle gerçekten ilgilenen herkes, Avrupa’nın bu süreçten tamamen dışlanması gerektiğinin farkındadır. Eğer Avrupa müzakere masasında olursa, Zelensky gibi Avrupalı elitler de çatışmayı sürdürmek için her şeyi yapacaklardır. Onlar bu savaşla yaşıyorlar.
Eğer çatışma sona ermeye başlarsa, ateşkes sağlanırsa veya bazı temel anlaşmalara varılırsa, hem Kiev’deki Zelensky’nin Nazi rejimi hem de Avrupa Birliği’nin mevcut küreselci elitleri anında ve geri dönülmez bir şekilde konumlarını ve güçlerini kaybedeceklerdir. Özünde, bugün doğrudan savaş kışkırtıcılarından başka bir şey değillerdir. Kaja Kallas veya Brüksel’deki mevcut liderlikten herhangi biri müzakere masasında olduğu sürece savaş devam edecektir.




