featured
  1. Haberler
  2. Analiz
  3. Müslüman dünyası ve çok kutupluluk: Stratejik özerklik mi, yeni bir bağımlılık mı?

Müslüman dünyası ve çok kutupluluk: Stratejik özerklik mi, yeni bir bağımlılık mı?

0
Paylaş

Müslüman dünyası son üç yüz yılda ağır bir görece gerileme yaşadı. Miladi 16. ila 18. yüzyıllarda (Hicri 10. ila 12. yüzyıllar) Müslüman halklar küresel GSYİH’nin %25 ila %30’unu temsil ediyordu. 1800 civarına gelindiğinde (Hicri 1200) bu pay hızlıca %5’in altına düştü.

Müslüman ekonomilerinin çökmesine ne sebep oldu? Avrupa emperyalizmi. Avrupa Hristiyan dünyası, Müslüman dünyasını (ve Batı dışındaki dünyanın geri kalanını da) fethetti, boyunduruk altına aldı, yağmaladı ve sömürdü. O zamandan beri küresel siyasi ve ekonomik düzenlere, Müslüman halkları boyunduruk altında, bölünmüş ve yoksul tutmak için gücünü kullanan Batı hakim oldu.

Ancak değişim geliyor. Batı’nın görece siyasi, teknolojik ve ekonomik gücü gerilerken, Müslüman dünyası da dahil olmak üzere dünyanın geri kalanı arayı kapatıyor.

Siyasi olarak, (en tepesinde siyonist işgal altındaki ABD imparatorluğunun bulunduğu) Batı hakimiyetindeki jeopolitik düzen, gerçekten egemen büyük güçlerin ve yarı egemen bölgesel güçlerin yer aldığı çok kutuplu bir düzene evriliyor. Geçiş sırasında ve sonrasında Müslüman devlet yapıları nasıl bir performans sergileyecek?

Cevap, Müslüman Ümmetinin çıkarlarını ve değerlerini savunmak için medeniyetsel bir blok olarak birlikte çalışıp çalışamayacağına ya da düşmanlarının “böl ve yönet” taktiklerine yem olmaya devam edip etmeyeceğine bağlıdır. Birlik sağlanırsa, İslam dünyası Avrasya ve Afrika’nın “dünya adasındaki” (Mackinder) kalpgah bölgesinde hüküm süren “orta medeniyet” şeklindeki uzun süreli rolüne geri dönebilir.

Eski ABD Hazine Bakanlığı yetkilisi ve ABD Başkanı Ronald Reagan’ın ekonomi politikasının mimarlarından biri olarak bilinen Paul Craig Roberts, yakın zamanda Müslüman ulusların kendi kaderlerini kontrol altına alma noktasında eşi benzeri görülmemiş bir fırsatla karşı karşıya olduklarını savundu. Roberts; İslami İran’ın ABD ve İsrail’i yenilgiye uğratmasının, Türkiye-Pakistan-Suudi “Mekke Savunma İttifakı”nın ve Türk yetkililer tarafından dile getirilen İran’ın bu güvenlik ittifakına katılabileceği ihtimalinin devrim niteliğinde sonuçları olduğunu öne sürüyor:

“Bu gelişmeler, lafta kalmayıp gerçekse, Amerikan hegemonyası iddiasının ve İsrail’in Büyük İsrail gündeminin sonunu simgelemektedir. İsrail’in 10 milyonluk nüfusu (ki bunun sadece 7,8 milyonu Yahudidir), 448.700.000 Müslümanın yanında çok küçük kalmaktadır. Dahası, ittifakın sunacağı koruma, muhtemelen Mısır, Ürdün, Lübnan, Irak ve Yemen’in katılımıyla ve Washington tarafından Müslümanlar arasında kışkırtılan savaşların son bulmasıyla sonuçlanacaktır. Suriye’nin kendisi yeniden inşa edilebilir ve İsrail, iki devletli bir çözümün mümkün olabilmesi için Filistin’in yeterli bir kısmını geri vermeye zorlanabilir. Müslümanlar için böyle bir fırsat yüzyıllardır var olmamıştı ve bu olasılık o kadar olağanüstü ki aptallık, beceriksizlik ve küçük çekişmeler yüzünden heba olması muhtemel görünüyor. Ancak bu fırsat yakalanırsa dünya değişmiştir.”

Ekim 2026 sonu itibarıyla bu yazının yazıldığı sırada, Mekke Savunma İttifakı’nın yakın zamanda Roberts’ın tarifine uygun bir performans sergilemesi pek olası görünmüyor. Asıl kusur Riyad’dadır. Suudiler, Yemen’e yönelik acımasız ablukalarını kaldırmak ve Ensarullah’ı Yemen’in meşru hükümeti olarak tanımak için hiçbir hamle yapmadılar —ki bunlar Müslüman birliği için gerekli adımlardır.

Aksine, Bin Selman Yemen’e karşı yürüttüğü savaşı tırmandırdı, ağır misillemelerle karşılaştı ve Mekke İttifakı ortaklarına, ABD’ye, Mısır’a ve hatta soykırımcı Siyonist varlığa yardım için ağlamaya başladı.

Suudilerin Yemen’deki felaket niteliğindeki savaşlarını talihsiz bir şekilde tırmandırmaları, Trump ve efendisi Netanyahu’nun İran’a karşı yeniden sıcak bir savaş başlatmayı düşündüklerinin söylendiği bir döneme denk geliyor. Bu gerçekleşirse, Suudiler daha da ağır zarar görecek ve dünya enerji arzının daha da büyük bir kısmını kaybedecektir.

Nihayetinde Suudiler; Asir, Cizan ve Necran vilayetlerini, bunlar üzerinde uzun süredir tarihsel hak iddia eden Yemen’e kaybedebilirler. En kötü senaryoda Suudiler, sadece petrol tesislerine değil, aynı zamanda su ve elektrik de dahil olmak üzere yaşam destek altyapılarına yönelik İran ve Yemen saldırılarından felaket düzeyinde hasar görebilirler. (ABD ve İsrail, İran’ın altyapısını vurursa, İran da aralarında Suudi Arabistan’ın da bulunduğu ve savaşa zemin hazırlayan komşu ülkelere aynı şekilde misilleme yapacaktır.)

Suudiler için akıllıca hamle; Yemen ve İran ile barış yapmak ve ABD’nin küresel polislik rolü İran tarafından bölgeden çıkarıldıktan sonra onun yerini alacak yeni bir bölgesel güvenlik mimarisi geliştirmeye başlamaktır. Bu da ABD ordusunun krallıktan tamamen çıkarılmasını gerektirecektir. Ancak Riyad, “Sahtekar Amca”nın (Uncle Scam) koruması altında havadan gelen zenginlikle yaşamaya alışmıştır.

“Suudi” Arabistan, bölgeyi ve Müslüman dünyasını bölüp yönetmek amacıyla İngiliz emperyalistleri tarafından kurulmuştur. Liderleri bu kalıbın dışında düşünemiyor gibi görünmektedir. Belki de ABD korumasını kaybettiklerinde, petrol zenginliğini usulsüzce zimmetlerine geçirme yeteneklerini de kaybedeceklerini anlamaktadırlar. Bu yüzden ellerinden geldiğince eski düzene tutunuyorlar ve bu düzen zorla kavrayışlarından sökülüp alınana kadar da bırakmayabilirler.

Bölünmüş ve yönetilmiş Körfez devletleri, rekabetlerini yatıştırmadıkça ve başta İran, Türkiye ve Mısır olmak üzere çevre bölgesel güçlerle ve nihayetinde tüm Müslüman dünyasıyla verimli bir şekilde birlikte çalışmadıkça, gelişmekte olan çok kutuplu dünyada varlık gösteremeyeceklerdir. Tüm bu ülkelerin, bölgedeki ve hatta dünyadaki bir numaralı güvenlik tehdidinin Batı Asya’ya karşı sonsuz bir saldırı savaşı yürüten sözde soykırımcı İsrail devleti olduğunu kabul etmesi gerekmektedir.

İsrail’in en önde gelen düşünce kuruluşlarından birinin başkanı olan Tümgeneral Tamir Hayman, İsrail’in yeni güvenlik doktrinini kesintisiz savaş gerektiren ve Arap devletlerinin bağımsız varlığını reddeden bir doktrin olarak tanımlamıştır. Hayman, Siyonist yapının komşularından daha fazla toprak gasbetmeyi amaçlayan aralıksız saldırı savaşları planladığını itiraf etmektedir.

Siyonistlerin nihai hedefi, Nil’den Fırat’a kadar uzanan İncil’deki “Büyük İsrail”dir. Bu bölgeyi küresel hakimiyete giden yolda bir sıçrama tahtası olarak kullanmayı amaçlamaktadırlar.

Açıkça görülüyor ki, tüm Batı Asya ve daha geniş anlamda İslam dünyası, kendisini Siyonist saldırganlığa karşı savunmak için birleşmelidir. Suudiler, Katarlılar (ABD’nin koruma sözlerine rağmen Eylül 2025’te İsrail tarafından saldırıya uğrayanlar), Emirlikler, Kuveytliler ve Ummanlılar; İran’ın en başından beri Siyonistleri ana bölgesel tehdit, ABD imparatorluğunu ise en iyi ihtimalle güvenilmez bir koruyucu, en kötü ihtimalle de Siyonist suçların bir ortağı olarak nitelendirmekte haklı olduğunu kabul etmelidir.

Yaklaşan çok kutuplu dünyada ABD, Batı Asya’dan çekilmiş olacak ve gözü dönmüş soykırımcı Siyonistler bu boşluğu doldurmak ve genişletilmiş sınırlarıyla bölgesel bir hegemon haline gelmek için ileri atılmayı umacaklardır. Siyonistler başarılı olsaydı, Körfez prenslikleri de dahil olmak üzere Batı Asya halkı ve elitleri yağmalanır ve boyunduruk altına alınırdı. Siyonistler, ABD’nin bölgesel hakimiyeti altında şimdiye kadar var olandan çok daha kötü bir bağımlılık biçimi dayatırlardı.

Stratejik özerkliği ve bunun mümkün kıldığı refahı elde etmek için Körfez ülkelerinin, genel olarak Batı Asya’nın ve tüm Müslüman dünyasının ekonomilerini ve ordularını koordine etmeleri ve güçlerinin ortak ağırlığını Siyonistlere karşı yöneltmeleri gerekmektedir. Türkiye, Pakistan ve Suudiler arasındaki Mekke anlaşmaları; başta Suudiler olmak üzere bu ülkeler İsrail ve onun esiri olan ABD’yi düşman, İran’ı ise müttefik olarak görmeyi başaramadıkları sürece bir çözüm değil, sorun olmaya devam edecektir.

Rusya ve Çin ile koordinasyon stratejiden ziyade taktiksel olarak görülmelidir. Bu iki büyük güç çok kutuplu bir dünya arayışına liderlik etmektedir ve Siyo-Amerikan tek kutupluluğunun baskısı altındaki Müslüman dünyası, çok kutupluluk konusundaki çıkarlarını onlarla paylaşmaktadır.

Ancak Moskova ve Pekin’in kendi çıkarları vardır ve bunlar bazen Müslüman komşularının çıkarlarıyla çatışacaktır. Müslüman çoğunluklu ülkeler bölünmüş kalırsa, tek kutuplu ABD liderliğindeki dünyada karşılaştıkları sorunlar, çok kutuplu çağda farklı kılıklarda yeniden ortaya çıkabilir.

Bu nedenle Müslüman dünyası, Siyonist tehdidi ona karşı birleşmek için bir fırsat olarak kullanmalıdır. Suudiler ve diğer Körfez devletçikleri ya uyandığında ya da ortadan kaldırıldığında, Tahran sürece dahil edildiğinde ve Mekke Anlaşması gerçek bir Müslüman güvenlik ittifakına dönüştüğünde, dünyadaki 50’den fazla Müslüman çoğunluklu ülkenin tamamı bu ittifaka katılmalı ve geleneksel dinar ve dirheme dayalı ortak bir pazar ve ortak bir emtiaya dayalı para birimi tesis etmelidir. Bu, Müslüman dünyasına eksikliğini çektiği ekonomik gücü ve bunu savunacak askeri gücü kazandıracaktır.

Dünyanın Müslüman çoğunluklu ülkeleri güçlerini birleştirerek yaklaşan çok kutuplu dünyada gelişip serpilebilirler. Ancak radikal bir şekilde yayılmacı olan Siyonizmin ortaya koyduğu zorluğun üstesinden gelmeleri, öz savunma amacıyla kenetlenmeleri ve ardından bu acil durum iş birliği mekanizmalarını kalıcı bir güvenlik ve refah mimarisine dönüştürmeleri gerekecektir.

Kevin Barrett
Crescent International

Müslüman dünyası ve çok kutupluluk: Stratejik özerklik mi, yeni bir bağımlılık mı?
0

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0/30 karakter